OKUDUKÇA 11 Kasım 2025 / Salı
Bir seminere katıldım ve dinlediklerim arasında bir anımı çağrıştıran konuşmalar oldu. Türk yönetmen bir filminin sahnesinde yerde yuvarlanan bir elmayı göstermiş; bu elma da bir yazarın metninde yer alıyormuş; film yönetmeni bir şekilde selamlamış yazarı. Şaşırdım. O elma benim hayatıma da girmişti ve bir anlatıda ona yer vermeyi düşünüyordum uzun zamandır.
Elimdeki torba yırtıldı ve elmalar yola düştü, yuvarlandı; ben de elmaların ardından yola inip toplamaya çalıştım. Gözlerim yaşarmıştı. Yılbaşı akşamıydı.
Bu anı bana Adem ile Havva’yı çağrıştırıyordu. O akşam yasak meyveyi yiyecektik sanırım. Ah şu cümleler, ne çok şeyi gösteriyorsunuz altan alta. Şu zihin nasıl oluyor da böyle diziyor bu cümleleri?
Eşimle birlikte geçireceğimiz bir yılbaşı akşamıydı. Evli değildik. Okul çıkışı eve gidecek, birlikte yemek yiyecek ve yurda geri dönecektim. Evet öğrenciydim. O da öğrenciydi ve üç arkadaş aynı evi paylaşıyorlardı. Bir kilo elma alacak param vardı. Otobüs bileti, biraz da bozukluk. Birkaç gün önce yağan kar erimişti. Hava kararmıştı. Arabaların farları yolu aydınlatıyordu. Her yer çamurdu. Elmalar… Elmalarda kalmış aklım. Bir süre ne yapacağımı bilmez halde elmaların yuvarlanmalarını izledim. Yola atladım. Korna sesleri. Aldırmadım. Bütün her şeyim elmalardı. Yenisini alacak param… Bir kadın bana yardım etti. Elmaları kucağıma aldım. Çamur olmuşlardı. Üstüm başım çamur. Çok üzgündüm. Elmaları kurtarmıştım sanırım ama içimde yuvarlanıp giden bir şeyler vardı, gözyaşlarım dışında. Olanları ağlayarak eşime anlattım. Üzülme, dedi. Kabanımı sildi. Elmaları yıkadı. Temizlenmiş olduklarından emin değildim. Haydi büyüyü de bozayım bari. Elmaları soyarak tabağa koydum. Çay demledik. Makarna yapmıştı. Güzel bir yılbaşı oldu her şeye rağmen. İkimizin olduğu yer, her zaman güzeldi.
Bir öyküme bu elmalar portakal olarak girsin, diye düşünüyorum. En azından Adem ile Havva’yı da çağrıştırmaz.
Yazmalı. Bunun bir de portakal versiyonunu yazmalı.
Bir yanıt bırakın